ใจเป็นใหญ่

ไม่น่าเชื่อว่า คนเราจะอยู่ในถ้ำได้นานถึง 9 วัน และยังมีสุขภาพแข็งแรงดี มีขีวิตอยู่ได้ด้วยน้ำฝนที่หยดลงมาจากปล่องของถ้ำ

นอกจากนี้การใหสัมภาษณ์บางส่วนของหัวหน้าโค้ชที่พาเด็กเข้าถ้ำในครั้งนี้ ว่า...เคยบวชเรียนมาก่อน และเคยฝึกสมาธิมาก่อน ได้นำองค์ความรู้เหล่านี้มาใช้ในการ แก้ไขปัญหาดังกล่าว
ประสบการณ์ในครั้งนี้ ได้ให้บทเรียนแก่เราว่า...ใจนั่นสำคัญที่สุด แม้ในยามเข้าที่ที่คับขัน หากใจเรานิ่งสงบ ก็จะทำให้การใช้พลังงานน้อยลง ส่งผลให้ร่างกายอดเอาหารได้ยาวนาน ทำให้คนเราอดทนต่อสภาพแวล้มได้ป็นเวลายาวนานขึ้น

การฝึกสมาธิ นอกจากจะทำให้เรามีสติมีจิตใจเยือกเย็น และมีความสุขแล้ว ยังส่งผลให้มีความอดทน ความต้านทานกับสภาพที่หนาวเหน็บ และความหิวโหยอีกด้วย
จึงไม่แปลกใจ ที่พระธุดงค์ท่านดำรงชีพอยู่ป่าเขาได้อย่างเรา

ต้องยอมรับว่าในยามคับขันเช่นนั้น การควบคุมคนทั้ง ๑๒ คน ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องมีเทคนิคในการพูดปลอบใจ ทำให้ทุกคนมีพลังในการต่อสู้กับความเป็นความตายในภาวะวิกฤตเช่นนั้น ต้องเป็นคนที่มีจิตใจเยือกเย็น สุขุม รอบคอบ ถึงจะนำพาทุกคนให้รอดชีวิตได้

การฝึกสมาธิ จึงเป็นแนวทางอย่างหนึ่งที่จะช่วยให้เราได้สร้างภูมิต้านทานไม่ว่าจะเกี่ยวโรคภัย ความยากลำบาก ความอดอยากหิวโหย ความหนาวเหน็บ และภัยพิบัติต่างๆ

การฝึกสมาธิทุกคนจึงควรหันมาให้ควรสนใจและฝึกกันให้มากๆ เพื่อตัวของเรานั่นเอง จากประสบการณ์นี้คงจะทำให้เราได้มีบทเรียน และนำบทเรียนนั่นมาฝึกฝนกับตนเอง หากเราตกอยู่ในภาะเช่นนั้น..จะเป็นเช่นไร..